Vakmanschap, verbinding en vertrouwen

Hoe belangrijk die drie kernwaarden zijn heb ik pas aan den lijve ondervonden.

Een aanhoudende spierpijn in mijn kuiten na een normale hardlooptraining vond ik niet zo bijzonder. Gevalletje van overbelasting? Maar veel minder werd het niet. Na een week merkte ik ineens dat ik een echt stramme man was geworden. Een fiets bestijgen werd een hachelijke onderneming. De dage daarna ging het verder bergafwaarts. Autorijden naar mijn werk ging nog wel, maar daar de trap op naar de eerste verdieping werd te veel gevraagd.

Gek toch eigenlijk dat je maar in de ontkenningsmodus blijft zitten en doorbuffelt uit een soort plichtsbesef.
Pas na de tweede werkdag drong het tot me door. Als dit zo door zou gaan zou ik in een paar dagen tijd in een rolstoel zitten! Ik was toch wel zo verstandig geweest om maar eens een afspraak bij de huisarts te maken.

De avond voor mijn bezoek aan de huisarts sloeg de paniek bij me toe. Ik kon alleen nog met flink wat moeite de trap op naar de slaapkamer. Ik was de controle over mijn lichaam snel kwijt geraakt, een compleet nieuwe ervaring. Angst. Voor mezelf stelde ik al fatale diagnoses als…, slechte nacht… ook door wat ik mij voorstelde: wat kan ik van een huisarts verwachten die tien minuten tijd voor je heeft? Ik was bang in een circuit van doorverwijzingen terecht te komen, te beginnen met een doorverwijzing naar de fysio, waar je dan mogelijk ook dagen op moet wachten voordat je er terecht kunt.

Het liep gelukkig anders.
Bij de praktijk trof ik een huisarts die ik nog niet eerder ontmoet had. Mijn paniek kwam duidelijk bij haar over. In een hoog tempo deed ze veel testjes met me en hebben we vragen doorgenomen. Het resultaat was een puzzel die nog niet helemaal in elkaar viel. Want, wat hebben tintelingen in de arm en stijve kuitspieren met elkaar te maken?
Een uur later had mijn huisarts mijn casus met de neuroloog besproken. Zij kon de puzzel direct oplossen en stelde me gerust. Het was vrijwel zeker een milde vorm van het zeldzame syndroom van Guillain-Barré. Klinkt eng, maar het is niet levensbedreigend en volledig herstel is waarschijnlijk. Eind van diezelfde middag lag ik in het ziekenhuis aan het infuus, de kuur die de achteruitgang moet stoppen was direct gestart.

De angst en de paniek maakten snel plaats voor opluchting en acceptatie en je overgeven aan het proces, waarvan de duur onbekend is, maar de uitkomst zeker positief zal zijn.

Maar wat ben ik ongelooflijk blij met het vakmanschap, de kordaatheid en de manier van communiceren van mijn huisarts! Het is niet iedere huisarts gegeven zo snel tot de kern door te dringen, te erkennen dat je het ook even niet precies weet en te vertrouwen op de deskundigheid van een ander. Hoe vaak hoor je niet dat het maanden duurt voordat bij iemand de juiste diagnose wordt gesteld?

Als je dit nu allemaal projecteert op je dagelijkse werk en leven realiseer je je weer waar het allemaal om draait:

goed vakmanschap. Dat gaat verder dan de vakinhoudelijke kennis, het gaat ook om een professionele manier operationaliseren van die kennis, je kennis combineren en die kennis op een begrijpelijke manier overdragen;
verbinding. De dialoog. Goed luisteren. Vraag bij de ander door naar de intentie. Niet te snel je oordeel vellen, je oordeel durven uitstellen;
vertrouwen in wat je zelf wel of niet kunt, het vertrouwen in anderen.

Eigenlijk niets nieuws onder de zon, maar in ons dagelijks jachtige en vaak oppervlakkige leven vergeten we dit nogal eens!

0 Reacties

Laat een bericht achter

Back to Top